Thursday, September 22, 2005

சுந்தர ராமசாமியுடன் ஒரு கலந்துரையாடல்

சுந்தர ராமசாமியுடன் ஒரு கலந்துரையாடல்

Image hosted by TinyPic.com
சென்ற ஞாயிறன்று (செப்.18) எழுத்தாளர் சுந்தர ராமசாமியுடனான கலந்துரையாடலுக்கான ஏற்பாட்டினை மரத்தடியில் தெரிவித்த பிகேஎஸ்க்கு நன்றி. ஒரு வாரம் முன்பே சொல்லியிருந்தால் சற்று தயாராகப் போயிருப்பேன். வாய்ப்பு கிடைத்ததே எதேஷ்டம் என்பதால் தவற விடவில்லை.
Image hosted by TinyPic.com
திண்ணை கோபால் ராஜாராம் அவர்களது வீட்டில் சந்திப்பு ஏற்பாடாகியிருந்தது. பாஸ்டன் பாலாஜி (பாபா), துக்காராம், பாரி, பிகேஎஸ் எல்லாரும் வந்திருந்தார்கள். பிரமாதமான வாசிப்பனுபவங்களுடன் வந்திருந்த அவர்கள் ஏகப்பட்ட விஷயங்களைப் பேச நான் நன்றாக வேடிக்கை பார்த்தேன். நடுவில் ஜே.ஜே. சில குறிப்புகளைப் பற்றிக் குறிப்பிட முயன்று அதற்குள் மறுபடியும் உள்ளிழுக்கப் பட்டுவிடுவேன் என்ற பயத்தில் நிறுத்திவிட்டேன். இம்மாதிரி கலந்துரையாடலில் கலந்துகொள்வது முதன்முறையென்பதால் மெளனமே சவுகரியமாக இருந்தது. :)

மொழியியல் வல்லுநர் அண்ணாமலையும் வந்திருந்தார்கள்.
Image hosted by TinyPic.com
சுரா எளிமையாக இருக்கிறார். மென்மையான பேச்சு. 75 வயதான பழுத்த பழமாக வெண்தாடியுடன் யோகி மாதிரி இருக்கிறார். சுஜாதாவைப் போன்றே உயரமாக இருக்கிறார்.

நிறைய விஷயங்கள் பேசப்பட்டு விவாதிக்கப்பட்டன. ராஜாராம் ஆணித்தரமாகச் சில கேள்விகளை எழுப்பினார். அவற்றுக்குள் போகவில்லை. ஆனால் சில விஷயங்களை மட்டும் குறிப்பிட விரும்புகிறேன்.

Image hosted by TinyPic.com
  • "பிள்ளை கெடுத்தாள் விளை"யைப் பற்றியும் அதன் மீதான விமர்சனத் தாக்குதல்களைப் பற்றியும் விவாதம் நடந்தபோது, அவர் சொன்ன சில விளக்கங்களை ஏன் எழுதவில்லை என்று கேட்டோம். சுரா மெதுவான குரலில் சொன்னது "ரொம்பத் திட்டறாங்கன்னு அதிகம் எழுத விரும்பலை". ஒரு எழுத்தாளன் எழுத நினைப்பதை எழுதக்கூடாது என்று நினைக்கச் செய்யும் அளவிற்கு நாகரீகமற்று விமர்சித்துக் காயப்படுத்தி வைத்திருப்பது வெட்கப்பட வேண்டிய விஷயம்.
  • ஜாதிமத அவதூறுகளைக் குறித்துப் பேசும்போது அவர் குறிப்பிட்டவை: "பிறப்பினால் ஒருவன் தகுதியையும் தன்மையையும் நிர்ணயிப்பது அவமானப்பட வேண்டிய ஒழிக்கப்படவேண்டிய பழக்கம்". "தனது வளர்ப்பியல்புகளும் சார்பியல்புகளும் எழுத்தாளனது படைப்புகளில் எப்படியாவது பிரதிபலித்தே தீரும்"
  • தலித் இலக்கியம் பற்றிப் பேசும்போது குறிப்பிட்டது "நான் அவர்களது கஷ்டங்களையும் நஷ்டங்களையும் உணர்கிறேன். அனுதாபம் கொள்கிறேன். ஆனால் இப்படி அனுதாபம் தெரிவிக்கும் (தலித் அல்லாத) என்னுள்ளிட்ட எவரும் அவர்களை முழுதுமாகப் புரிந்துகொள்ளவில்லை என்றுதான் நான் நினைக்கிறேன். அவர்களாகப் பிறந்தால் மட்டுமே அவர்களது வலிகளை உணரமுடியும் என்ற உண்மை அதற்குக் காரணமாயிருக்கலாம்." "நாளையே என் பெண் ஒரு தலித் இளைஞனைத் திருமணம் செய்து கொள்கிறேன் என்று என்னிடம் வந்து நின்றால் என்னுள் இருக்கும் சு.ரா. என்ன சொல்வான் என்று என்னையே கேட்டுக்கொள்கிறேன்".
  • கலந்து கொண்ட நண்பர்கள் கைகளில் வைத்திருந்த புத்தகங்களை வெகு ஆர்வத்துடன் கேட்டு வாங்கிப் புரட்டிப் பார்த்தார். அவர் படித்திராத புத்தகங்களையோ எழுத்தாளர்களையோ பற்றி நண்பர்கள் குறிப்பிட்டபோது கவனத்துடன் உள்வாங்கிக் கொண்டார். புத்தகங்களின் எழுத்தாளர்களின் பெயர்களை சிலமுறை கேட்டு தெளிவுபடுத்திக் கொண்டார். இந்த ஆர்வம் ஆச்சரியத்தைத் தந்தது. இது எழுத விழைபவர்கள் கற்றுக் கொள்ளவேண்டிய சிறந்த பழக்கம்.
  • இது சுராவின் ஸ்டைல் என்று சொல்லக்கூடிய வகையில் எந்தவித நடை ஒற்றுமையும் அவரது படைப்புகளில் காணப்படவில்லையே என்று கேட்டதற்கு "கதையின் தன்மைக்கேற்ப நடையை நிர்ணயித்துக் கொள்கிறேன்".
  • சுஜாதாவைப் பற்றிக் குறிப்பிடுகையில் சொன்னது "அவர் சிறந்த எழுத்தாளர். தமிழிலக்கியத்துக்கு எவ்வளவோ செய்யக்கூடிய அபாரமான ஆற்றல் மிக்கவர். ஆனால் அவ்வாற்றலை அவர் இன்னும் சிறந்த முறையில் பயன்படுத்திக்கொள்ளவில்லை".
  • கம்யூனிஸம் மார்க்ஸீயம் என்று பேச்சு சென்ற போது "ரஷ்யா வீழும் என்று பத்து வருடங்களுக்கு முன்பே கணித்துச் சொன்னவர்களை வரிந்து கட்டிக்கொண்டு எதிர்த்தவர்கள் ரஷ்யா வீழ்ந்தபோது வாயை மூடிக்கொண்டு இருந்தார்களேயொழிய அக்கணிப்பை ஏற்றுக்கொள்ளும் முதிர்ச்சியோ பக்குவமோ இல்லாத ஒளிந்து கொண்டார்கள்." என்றார்.
சந்திப்பு பகற்பொழுது முழுதையும் ஆக்கிரமித்துக்கொண்டு மாலை வரை நீண்டது. சுவை மிகுந்த இனிய மதிய உணவை திருமதி. சந்திரா ராஜாராம் அளித்தார்கள்.
மொத்தத்தில் மறக்க முடியாத இனிய சந்திப்பு.
***

Monday, September 19, 2005

நினைவலைகள் *** சலூன் *** # 2 (Final)

நினைவலைகள் *** சலூன் *** # 2


எங்கள் குடும்பத்தில் பிறக்கும் குழந்தைகளுக்கு ஒரு வயதானதும் குலதெய்வம் கோவிலில் வைத்து மொட்டை போடவேண்டும். காட்டழகர் கோவில்தான் எங்களுக்குக் குலதெய்வம். முன்பெல்லாம் வத்திராயிருப்பிலிருந்து அர்ஜுனா நதி வழியாக (முழுதும் மணல்தான் ஓடும்) மேற்குமலைத்தொடரின் காட்டுப்பாதையில் நடந்து செல்வோம். காட்டுயானைகள் அதிக அளவில் நடமாடியதால் காட்டுப்பாதை காணாமல் போய் விட்டது. ஆதலால் ஸ்ரீவில்லிப்புத்தூர் சென்று அங்கிருந்து செண்பகத்தோப்பு வழியாக கோவிலுக்குக் போகவேண்டும். அருமையான பயணம். எப்போது காட்டுயானைகள் வழி மறிக்குமோ என்று திகிலுடன் ஏழெட்டு கிலோமீட்டர்கள் நடக்கவேண்டும். அந்த இடத்தில் அப்படியொரு கோவிலைக் கட்டியதை நினைத்தால் பிரமிப்பாக இருக்கிறது.Image and video hosting by TinyPic

ஸ்ரீவில்லிப்புத்தூரிலிருந்தே நாவிதரை அழைததுக்கொண்டு போகவேண்டும். ஆமாம். அதே தகரப்பெட்டி நாவிதர்தான். அர்ச்சகருக்கும் முதல்நாளே சொல்லிவிட்டால் சைக்கிளை எடுத்துக்கொண்டு சரியான நேரத்திற்கு வந்துவிடுவார். காட்டழகர் கோயில் நுழைவில் அட்டகாசமான ஒரு மடப்பள்ளியும் கற்குளமும் இருக்கிறது. யானை புகாமல் இருக்க ஆள் நுழையும் இடைவெளி விட்டு கல் தூண்களைப் பதித்திருக்கிறார்கள். அங்கேயே வைத்து குழந்தைக்கு மொட்டைபோட்டுவிட்டு குளத்தில் குளித்து முடித்ததும் நூற்றுச் சொச்சம் படிகளேறி அழகரைத் தரிசிக்கவேண்டும். சித்ரா பெளர்ணமியன்று ராஜபாளையத்திலிருந்து உபயதாரர்கள் வந்து படுவிமரிசையாக வழிபடுவார்கள். அக்கோவிலின் வரலாறை சன்னிதானத்துக்கு முன்னால் எழுதிவைத்திருக்கிறார்கள். அடுத்த முறை செல்ல வாய்ப்பு கிடைத்தால் குறித்துக்கொண்டு பகிர்ந்து கொள்கிறேன். நண்பர்களிடம் தகவல்கள் இருந்தால் பகிர்ந்து கொள்ளுங்கள். சுற்றிலும் மலைத்தொடர்கள்; அடர்ந்த காடுகள் - I miss them all.

பள்ளி முடிக்கும் போது மீசை அரும்பியிருந்தது. கட்டை கட்டையாக மீசை வைத்துக் கொண்டிருப்பவர்களைப் பார்த்தால் 'நமக்கு எப்போது இந்த மாதிரி மீசை முளைக்கும்' என்று ஆதங்கமாக இருக்கும். மலையாளிகளுக்கு மட்டும் அப்படி ஒரு கட்டை மீசை எப்படித்தான் முளைக்கிறதோ தெரியவில்லை. அப்பாவின் ஷேவிங் செட்டைத் திருட்டுத்தனமாக எடுத்துக்கொண்டு போய் முயன்றதில் கன்னம் தாடையெல்லாம் ரத்த விளாறானதுதான் மிச்சம். டெட்டால் வேறு எரிஎரியென்று எரிந்தது. சூடுகண்ட பூனையாய் செல்·ப் ஷேவிங்கை நீண்டநாள் முயற்சிக்காமலிருந்தேன். இதே போன்று ஒரு முறை நானும் என் அண்ணனும் ஒருவருக்கொருவர் முடிவெட்டிவிட முயன்றதில் சீக்குப்பிடித்த பூனையின் தோல் போன்று ஆகி, கடைசில் மொட்டையடிக்க நேர்ந்தது.

கல்லூரி வாழ்க்கைக்கும் சலூன்களுக்கும் நிறைய நெருக்கமுண்டு. அதற்கு முன்பு செலவழித்ததை விட நிறைய நேரம் முடிதிருத்தகத்தில் செலவழிப்போம். தீட்டு கீட்டு எல்லாம் ஒழிந்து போய், சிற்றுண்டி விடுதிக்குச் செல்வதைப் போல முடிதிருத்தகத்திற்கும் சென்று ஹலோ சொல்லிவிட்டு சீப்பை எடுத்து தலையை வாரிக்கொண்டு நடையைக் கட்டுவது தினப்படி நடக்கும் விஷயம். முடிவெட்டுபவரை வெளியில் எங்கு பார்த்தாலும் நட்பாக நின்று விசாரித்துக் கொள்வது போன்றவையெல்லாம் பதின்வயதின் பரிணாம வளர்ச்சியின் அங்கங்கள்.

ஒரு முறை செட்டாகிவிட்டால் Brand Loyalist-ஆக ஒரே சலூனில் முடிவெட்டிக் கொள்வது - அதுவும் வருடக்கணக்கில் - வழக்கம். அதிலும் ஒருவருக்கு மேற்பட்ட சிகையலங்காரக் கலைஞர்கள் இருக்கும் கடைகளில் ஒருவரிடமே தொடர்ந்து முடிவெட்டிக் கொள்வது உண்டு. "நம் தலையில் என்ன எழுதியிருக்கிறது; என்ன எழுத வேண்டும் என்பதை அவர் அறிவார்" என்று அவர் கையில் விட்டு விடுவோம்.

மதுரையில் சலூன்கள் நிறைய உண்டு. மதுரைக்கு இடம் பெயர்ந்த பொழுதில் ஜெய்ஹிந்து புரத்தில் வசித்தோம் (பாரதியார் சாலை). நண்பர்களிடம் விசாரித்தபோது மேலப்பெருமாள் மேஸ்திரி வீதியில் இருக்கும் 'மார்ஷல் ஸலூன்'னில் 'நல்லபடியாக' முடிவெட்டுவார்கள் என்று கேள்விப் பட்டு ராஜாங்கத்துடன் சென்றேன். ராஜாங்கம் மார்ஷல் ஸலூனின் வாடிக்கையாளன். உள்ளே நுழைந்ததும் ராஜாங்கத்தைப் பார்த்து 'வாங்க பங்காளி' என்ற வரவேற்க 'என் ·ப்ரெண்டு' என்று என்னை அறிமுகப்படுத்திவைக்க 'வாங்க பாஸ்' என்று என்னையும் வரவேற்றனர். நான்கு தொழிலாளிகள். நால்வரும் விதவிதமான சிகை அலங்காரத்துடன் இருந்தனர். அது தவிர சுவரில் ஒரு போஸ்டரில் ஏகப்பட்ட சிகையலங்காரங்களுடன் ஆண் மாடல்கள். நான் முதலில் ஸ்டைலைப் பார்க்காமல் நம் மூஞ்சி போல யாராவது இருக்கிறார்களா? என்று பார்த்தேன். யாருமில்லை. Image and video hosting by TinyPic

அப்போது சத்யா ஓடிக்கொண்டிருந்தது (1988). சத்யாவுக்காக முடியை ஒட்ட வெட்டிக்கொண்டு கையில் வளையம் ஒன்றையும் போட்டுக்கொண்டாகிவிட்டது. கல்லூரியில் எதிர் கோஷ்டி மாணவர்களைக் கடக்க நேரும்போதெல்லாம் வளையத்தை முழங்கை வரை ஏற்றி முறுக்கிக் கொள்வதுண்டு. அதை கழற்றி உபயோகப்படுத்தும் சந்தர்ப்பம் ஏற்படவேயில்லை. ஏற்பட்டிருந்தாலும் வளையத்தைக் கழற்றியிருப்பேனா என்பது சந்தேகம்தான். சத்யா ஸ்டைல் வசதியாகவும் இருந்தது. முடி வளர நாளாகுமென்பதால் மாதமொரு முறை மார்ஷலுக்குச் செல்லவேண்டியிருக்கவில்லை. தேவர் மகன் வந்தபோதும் இதே கதைதான். நிறைய வளர்க்க வேண்டியிருந்ததால் (பங்க்) அடிக்கடி முடிவெட்ட வேண்டியிருக்கவில்லை.

பின்பு மகாநதி வந்ததும் (கைதிகளும் காவல்காரர்களும் குடுமிப்பிடியைத் தவிர்ப்பதற்காக ஒரேமாதிரி ஒட்ட வெட்டிக்கொள்கிறார்களோ?) "பாஸ். மகாநதி ஸ்டைல்ல 'கரைச்சுருங்க'" என்று கரைத்து, நிறைய வருடங்கள் அதே ஸ்டைலைத் தக்க வைத்துக்கொண்டேன். டிவிஎஸ் நகருக்குக் குடிபெயர்ந்ததும் அங்கிருந்து மே.பெ.மே.வீதிக்குப் போய்வர சோம்பல்பட்டு பழங்காநத்தத்தில் இருந்த சேகர் சலூனுக்குப் போக ஆரம்பித்தேன் தண்டல்காரன் பட்டித் தெருவுக்கு முக்கில் இருக்கும் டீக்கடை அருகில் இருந்தது சேகர் சலூன். இரண்டு கடைகளுக்கும் பொதுவாக நிழலைப் பொருத்து நாய் ஒன்று படுத்துக்கிடக்கும். சலூன் கடை முன்பு அது படுத்திருக்கும்போது வருவோரையும் போவோரையும் வேறு அது அண்ணாந்து பார்த்துக்கொள்ளும். அக்காட்சி சற்று விபரீத சிந்தனைகளைத் தோற்றுவிக்கக் கூடியதுதான். பொதுவாகப் போட்டு வைத்திருக்கும் பெஞ்ச்சில் சேகரின் வாடிக்கையாளர்கள் டீ குடித்தபடி அமர்ந்திருப்பார்கள்.

யாரைப் பகைத்துக்கொண்டாலும் முடிவெட்டுபவரை மட்டும் பகைத்துக் கொள்ளவே கூடாது. கத்தியும் கத்திரிக்கோலையும் கையில் வைத்திருக்கும்போது, நாற்காலியில் புளிமூட்டை மாதிரி கிட்டத்தட்ட கட்டப்பட்டு அமர்ந்திருக்கும்போது அரசியல் பேசாதிருப்பது உசிதம். அவர் ரஜினி ரசிகராக இருக்கும் பட்சத்தில் வேறு நடிகரைப் பற்றிப் பாராட்டியோ, ரஜினியை மட்டம்தட்டியோ பேசாமலிருப்பது லைப்· கியாரண்ட்டி. விகடனில் காதுகளுக்காக வெளியில் காத்திருக்கும் நாயைப் பத்தி எத்தனை ஜோக்குகள் படித்திருப்பேன்?

சேகரின் தொழில் பக்தி அபாரமானது. குறிப்பிட்ட இடைவெளியில் டீக்கடைப் பையன் கொண்டு வந்து வைக்கும் டீயை ஆறிப்போகும் வரை குடிக்காமல் வேலையில் ஆழ்ந்திருப்பார். "டீ சாப்பிட்றீங்களா?" என்று ஒவ்வொரு தடவையும் தவறாது விசாரிப்பார். இறைந்திருக்கும் முடித்துகள்களுக்கு நடுவில் டீ சாப்பிட ஒரு மாதிரியாக இருந்ததால் நாசூக்காக மறுத்துவிடுவேன். சேகர் முடிவெட்டுவதைக் கூர்ந்து கவனிக்கைகையில் கத்திரியின் ஒவ்வொரு வெட்டுக்கும் கடைவாய்ப் பல்லைக் கடித்துக் கொள்வது தெரிந்தது. கேட்டதில் "ஆமாண்ணே... சிலசமயம் மூச்சையும் பிடிச்சுக்கிடுவேன்" என்றார்.

முடிவெட்டி முடித்ததும், பின்னால் சுவரில் பெரிய கண்ணாடி பதித்திருந்தாலும், சேகர் ஒரு கண்ணாடியை தலைக்குப் பின் வைத்து "சரியா இருக்கா?" என்று சைகையில் கேட்க நானும் "நல்லா இருக்கு" என்று தலையாட்டுவேன். சேகரின் முகத்தில் திருப்தி பரவும். "ஒங்க முடி கம்பி மாரி இருக்குண்ணே. ரெட்டச் சுழி வேற. படிய மாட்டேங்கு" என்பார்.

சேகர் கிருதா வைக்காமல் காதின் மேல் மட்டத்திற்கு நேராக வெட்டிவிடுவார் - "இதாண்ணே உங்களுக்கு நல்லாருக்கு". கிருதா இல்லாமல் இருந்தது ஏதோ குண்டலத்தை இழந்த மாதிரி முதலில் இருந்தாலும் பின்பு பழகிவிட்டது. அவ்வப்போது பழுப்பு சாயமடித்துக்கொள்வது (ப்ளீச்சிங்) போன்று நிறைய சாகசங்கள் செய்திருக்கிறேன் - "இது என்னடா பூனை மயிர் மாதிரி கலர்?" - அப்பா).

சென்னை எனக்குக் கொஞ்சம்கூட பரிச்சயமில்லாத ஊர். ஒரு முறை தி.நகரோ பாண்டி பஜாரோ வரவேண்டியிருந்தது. அங்கு ஒரு குளிரூட்டப்பட்ட சலூன் இருந்தது. முடிவெட்ட 75 ரூபாயோ என்னவோ எழுதிவைத்திருந்தார்கள். அம்மாடி என்று சொல்லிக்கொண்டு பேசாமல் நடையைக் கட்டினேன். சேகர் அதிகப்பட்சம் இருபது ரூபாய்தான் வாங்குவார்.

பஞ்சதந்திரம் வந்தபோது குறுந்தாடிக்காக மறுபடியும் கிருதா வைத்துக்கொண்டேன். குறுந்தாடிக்கும் பொட்டிதட்டும் தொழிலுக்கும் போன ஜென்மத்தில் தொடர்பு இருந்திருக்கும் போல. நிறைய பேர் குறுந்தாடி வைத்திருக்கிறார்கள். எனக்கும் இன்று வரை குறுந்தாடி தொடர்கிறது. என் தலையும் பல ஏற்ற இறக்கங்களைச் சந்தித்து வந்திருக்கிறது.

இப்போதைக்கு ஸ்டைலை மாற்றும் உத்தேசம் இல்லாவிட்டாலும் ஆங்காங்கு எட்டிப்பார்க்கத் தொடங்கிவிட்ட நரை முடியைப் பார்க்கும்போது பேசும்படம் கமல் ஸ்டைலுக்கு மாறிவிடலாமா என்று யோசித்துக் கொண்டிருக்கிறேன். இருந்தாலும் லொடுக்குப்பாண்டி கருணாஸ்ஸின் "குருதிப்புனல் ஸ்டைல்" சலூன் காட்சியைப் பார்த்ததிலிருந்து இப்போதெல்லாம் 'அந்த ஸ்டைல் இந்த ஸ்டைல்' என்று எந்த ஸ்டைலையும் குறிப்பிடுவதில்லை. "ரொம்ப குறைச்சுடாதீங்க. ரொம்ப முடியும் வேண்டாம். மையமா இருக்கட்டும்" என்று சொல்வதோடு சரி. அதை என்னத்தையாவது புரிந்துகொண்டு முடிவெட்டுவார்கள்.

முன்பு போல மிகவும் மெனக்கெடாமல் அவ்வை சண்முகியில் நாகேஷ் சொல்லும் "இப்ப என்ன?...உசிரா போச்சு? ம-ரு தானே" என்பதை நினைத்துக்கொண்டு தேமேயென்று தலையைக் காட்டிவிட்டு வந்துவிடுவேன். "திரும்ப வளராது என்று மட்டும் இருந்தால் யாராவது மொட்டை போட்டுக்கொள்வார்களா?" என்று எங்கோ யாரோ எழுதியதைப் படித்த ஞாபகம். ஆனால் இங்கு (பாஸ்டன்) முடிவெட்டுவதற்கான கூலியைப் பார்க்கும்போது பேசாமல் அடர்த்தியாகத் தாடி வளர்த்து, போனி டெய்ல் ஒன்றைப் போட்டுக் கொள்ளலாமா என்று யோசித்துக் கொண்டிருக்கிறேன்.


சில பொட்டிதட்டும் ஆசாமிகள்கூட அம்மாதிரி வளர்த்துக்கொண்டு ஸ்டைலாகத்தான் இருக்கிறார்கள்.

***

Saturday, September 17, 2005

நினைவலைகள் *** சலூன் *** # 1

நினைவலைகள் *** சலூன் *** # 1

'சவரம் செய்து கொள்ளல்' என்ற பழக்கம் மனிதர்களுக்கு என்றிலிருந்து உருவாயிற்று; எதற்காக சவரம் செய்து கொள்ளத் துவங்கினார்கள் என்பது நீண்ட நாட்களாகத் தலையை 'அரிக்கும்' கேள்வி. ஒருவேளை சவரம் என்ற சங்கதியே இருக்காவிட்டால் நாமெல்லாம் எப்படி இருப்போம் என்று கற்பனை செய்து பார்த்ததில் தமாஷாகவும் விபரீதமாகவும் காட்சிகள் மனக்கண்ணில் தோன்றுவதால் அதற்குள் போகாமல் நினைவலைகளுக்குள் மூழ்குகிறேன்.

கரிய உடலுடன், வெறுங்கால்களுடன், சற்றே முதுகு வளைந்து வீட்டுத் திண்ணைக்கு முன்னால் நின்று 'சாமீ. கூப்டீஹளாம்' என்று கையில் சிறு தகரப் பெட்டியோடு நின்ற அந்த நபர்தான் எனக்கு முதல் அறிமுகம். தாத்தா 'அப்படிச் சுத்தி வா' என்று சொல்லிவிட்டு கொல்லைப்பக்கத்திற்கு ஒரு பலகையை எடுத்துக்கொண்டு போய் உட்கார்ந்தார்.

'யார் தாத்தா அது?'

'அம்பட்டன் வந்திருக்கான்டா. வா. நீயும் முடி வெட்டிக்கோ' என்று அழைக்க அவருடன் சென்று அவர் முடிவெட்டிக்கொள்வதைக் கவனித்தேன். நாவிதரின் கட்டைவிரல் முந்திரிப் பருப்பு போன்று வளைந்திருந்தது. பெட்டியிலிருந்து ஒரு குட்டிக் கண்ணாடியை எடுத்து தாத்தா கையில் கொடுத்துவிட்டு, கத்திரிக்கோல் ஒன்றையும் சிறு சீப்பு ஒன்றையும் ஏந்திக்கொண்டு ரக்ய ரக்ய என்று மும்முரமாக அவர் வெட்டியதைப் பார்க்க ஆச்சரியமாக இருந்தது.
Image hosted by TinyPic.com
தாத்தாவுக்கு உச்சந்தலையில் இட்லி அளவுக்கு வழுக்கை. ஐந்து நிமிடத்தில் வேலை முடிந்துவிட தாத்தா கண்ணாடியை பல கோணத்தில் வைத்து முகத்தைப் பார்த்துக்கொண்டார். வட்ட டப்பாவில் இருந்த சோப்புக் கட்டியில் ப்ரஷ் ஒன்றை நனைத்துத் தேய்த்து, தாத்தாவின் முகத்தில் கைவரிசையைக் காட்ட அது வெண் நுரையாய் விஸ்வரூபம் எடுத்ததை கண்ணிமைக்காமல் பார்த்துக்கொண்டிருந்தேன். நாவிதர் மடக்கிய கத்தி ஒன்றை எடுத்து விரித்து கருங்கல் ஒன்றில் வீய் வீய் எனறு தீட்டிக்கொண்டு தாத்தாவின் தலையை ஒரு கோணத்தில் பிடித்துக்கொண்டு மழிக்கத் தொடங்க, தாத்தாவின் வயது குறைந்து கொண்டே வந்து, முடிக்கும்போது, பத்து வயது குறைந்திருந்தார். மிகமிக லேசான அவரின் புன்முறுவல் ரசம் போன கண்ணாடியில் தெரிந்தது. கண்ணாடியை லேசாகச் சாய்த்து சூரியனை எனக்குக் காட்ட, நான் கண் கூசி கிக்கிக் என்று சிரித்தேன.

தாத்தா கைகளை ஒவ்வொன்றாய் தூக்கிக் காட்ட நுரையெதுவும் பூசாமல் அக்குளை மழித்துக்கொண்டதைத் திகைப்புடனும் லேசான வெட்கத்துடனும் பார்த்தேன். எனக்கெல்லாம் லேசாகத் தொட்டாலே சிரிப்பு பொத்துக்கொண்டு வரும். இவர் எப்படி சிரிக்காமல் இருக்கிறார் என்று ஆச்சரியமாக இருந்தது.

"உள்ள போயி பாட்டிகிட்ட வெந்நீர் ஆச்சான்னு கேளு" என்று சொல்ல நான் வேகமாக வீட்டினுள் பாய்ந்தேன். சமையல் கட்டு இருளோவென்று இருக்கும். அப்போது வீட்டில் மின் இணைப்பு வந்திருக்கவில்லை. சமையலறையின் ஒரே ஜன்னல் வடக்கு நோக்கி இருந்ததால் அவ்வளவாக வெளிச்சம் வராது. ஆனால் கூரையின் ஏராளமான ஓட்டைகள் வழியாக சூரியன் மதிய நேரத்தில் ஒளிக் கோடுகளாக உள்ளே இறங்கும் போது நல்ல வெளிச்சமாக இருக்கும். மற்ற நேரங்களில் அரைகுறை இருட்டுக்குள்ளும் புகைக்குள்ளும் பாட்டி புழங்கிக்கொண்டிருப்பார்.

களிமண்ணால் செய்த அடுப்பு சுவரோரமாக அமைக்கப் பட்டிருக்கும். அதில் விறகுகள் செருகப்பட்டு, கிட்டத்தட்ட முழுவதுமாக கருப்படித்துப் போயிருக்கும் ஏதாவது ஒரு பாத்திரத்தில் பாட்டி சமைத்துக் கொண்டிருப்பார்.
குமுட்டி அடுப்பின் மீது வெண்கலப் பானையில் வெந்நீர் தயாராக இருந்தது. அதுதான் அதிகப் புகை கிளப்பிக்கொண்டிருந்தது. அதன் கழுத்தில் கம்பி ஜன்னல் ஒன்று இருக்கும். அதன்மேல் கரித்துண்டுகளைப் பரப்பி வைத்து விட்டு, வாசல் வழியாக எருவாட்டித் துண்டு அல்லது காகிதம் எதையாவதை நுழைத்துக் கொளுத்த வேண்டும். எருவாட்டியென்றால் லேசாகச் சீமண்ணையைத் தோய்த்துக் கொள்வது உத்தமம். கரி லேசாகக் கங்கானவுடன் ஊதுகோல் அல்லது விசிறியைக் கொண்டு காற்றடித்தால் நன்கு பற்றிக் கொண்டு பொறி பறக்கும். பாத்திரத்தை மேலே ஏற்றிவிட வேண்டியதுதான்.

குமுட்டியின் மொபைல் தன்மை பெரிய வசதி. காது வளையங்களைப் பிடித்துக்கொண்டு எளிதாக இடப்பெயர்ச்சி செய்துவிடலாம். சாம்பல் பறக்காமல் பார்த்துக்கொள்ள வேண்டும். சாம்பல் பற்பொடி பற்றி இன்னொரு நாள் பேசலாம்.

வெண்கலப்பானையின் கழுத்தில் அழுக்குத் துண்டு ஒன்றைப் போட்டுத் தூக்கி வாளியில் ஊற்றி, வாளியை எடுத்துக்கொண்டு கொல்லைப்புறத்திற்குத் திரும்பிய போது அந்த விநோதக் காட்சியைக் கண்டேன். தாத்தா இப்போது எழுந்து நின்றிருந்தார். கைகளால் வேட்டியை விரித்துத் திரைபோலப் பிடித்திருந்தார். வேட்டிக்கும் தரைக்கும் இடைப்பட்ட இடைவெளியில் இரண்டு ஜோடிக் கால்கள் தெரிந்தன. எனக்குள் எழுந்த விபரீதக் கற்பனைகளால் திகிலாக இருந்தது. ரத்தம் சிந்தப் போகிறது. தாத்தா அலறப் போகிறார் என்று எதிர்பார்த்தேன். அப்படி எதுவும் நிகழாமல் அவர் வேட்டியைக் கட்டிக்கொண்டு மறுபடியும் உட்கார, நாவிதர் சாமான்களை தகரப்பெட்டிக்குள் அடுக்கினார். கையிலிருந்த சிறு துண்டால் தாத்தாவைச் சுற்றி வந்து வறட்வறட்டென்று அடித்து உடம்பில் ஆங்காங்கே ஒட்டியிருந்த முடியை நீக்கினார். பின்பு தரையில் சிதறிக்கிடந்த முடிக்கற்றைகளை ஒன்றாகக் கூட்டி பொட்டலத்தில் முடிந்து பையில் போட்டுக்கொண்டார். பவ்யமாக நிற்க, தாத்தா கழற்றி வைத்திருந்த சட்டைப் பையிலிருந்து காசுகளை எடுத்துக் கொடுக்க வணங்கி விடைபெற்றார்.

என்னைக் கண்டதும் அப்போதுதான் நினைவு வந்தவராக "அடடா. மறந்துட்டேனே. நீ முடி வெட்டிக்கலையா?" என்று கேட்டுக்கொண்டே நாவிதரை அழைக்க முனைய, நான் "வேணாம் தாத்தா. இன்னொரு நாளைக்கு வெட்டிக்கறேன்" என்று அவசரமாக மறுத்தேன். அப்போதுதான் கிட்டத்தட்ட ரஜினி ஸ்டைல் வந்து முடி வலது புருவத்தைத் தொட்டிருந்தது. அதற்குள் அதை இழக்க விரும்பவில்லை.

சவரம் செய்து கொண்டால் குளித்து முடிக்கும் வரை வீட்டினுள் வரக்கூடாது. எதையும் தொட்டுவிடக் கூடாது. குளிப்பதுகூட முதலில் யாராவது நான்கைந்து சொம்பு தண்ணீர் ஊற்றி முழுதும் நனைந்தபின்புதான் நாமே குளிக்கலாம்.

தாத்தா கோவணத்துடன் கிணற்றடியில் குத்துக்காலிட்டு உட்கார நான் வாளியை எடுத்துக் கிணற்றுக்குள் எறிந்துவிட்டு; விரல்களால் வளையம் செய்து அதன் வழியாக கயிறு விறுவிறுவென்று போவதைக் கவனித்தேன். காலடியில் பாம்புபோல சுருண்டிருந்த கயிறு படுவேகமாகக் காலியாகும். வாளியின் அடிப்பாகம் தண்ணீர் பரப்பைத் தொட்டதும் எழும் 'தொப்' சத்தத்திற்குக் காத்திருந்து கயிறை இறுக்கிப் பிடிக்கவேண்டும். விட்டால் கயிறோடு வாளி கிணற்றில் சமாதியாகிவிடும். அப்புறம் பாதாளக்கரண்டி கொண்டு துழாவி எடுக்க வேண்டும். அப்படி விட்டுவிடாமலிருக்க கயிற்றின் நுனியில் பெரிதாக முடிச்சு ஒன்றைப் போட்டுவைத்திருந்தார். விட்டாலும் முடிச்சு ராட்டினத்தில் சிக்கிக்கொண்டு நின்றுவிடும். என்ன அதை எம்பி எடுத்து விடுவித்து கயிறை மறுபடியும் ராட்டினத்தின் ட்ராக்கில் போடவேண்டும்.

தண்ணீரைத் தொட்ட வாளியை லேசாகச் சாய்த்தால் அது நீரை உள்வாங்கிக்கொண்டு மெதுவாக அமிழும். தண்ணீருக்குள் அதன் எடையை சுலபமாகத் தூக்கமுடிவதில் ஒரு அற்ப சந்தோஷம். நீர் பரப்பை வாளி அடைந்ததும், கால்களை கிணற்றின் கைப்பிடிச் சுவருக்கு முட்டுக் கொடுத்து விட்டு நன்றாகப் பின்னால் சாய்ந்து விய்க்விய்க் என்று ராட்டினம் கிறீச்சிடக் கயிற்றை இழுப்பேன். தட்டாமாலை சுற்றிக்கொண்டே தளும்பிச் சிதறும் நீருடன் குதித்துக்கொண்டு வெளியே வரும் வாளி. சில சமயம் ஆகாயத்தைப் பார்த்துக் கொண்டே கயிற்றை இழுக்கையில், வாளி ராட்டினத்தில் முட்டி பாதி நீர் கிணற்றுக்குத் திரும்பிவிடும்.

தாத்தா அவரது சட்டைப்பையிலிருந்த நாணயங்களையும் காகிதங்களையும் என்னிடம் கொடுக்க அவற்றை அரைக்கால்சட்டைப் பையில் பத்திரப் படுத்திக் கொண்டு, நீரிறைத்து வாளியை என்னால் முடிந்தவரை உயர்த்திப் பிடித்து வெந்நீர் வைத்திருந்த பெரிய வாளியில் ஊற்றி விளாவினேன். பின்பு ஒரு சொம்பில் மிதவெப்பத்தில் இருந்த நீரை எடுத்து அவர் தலையில் கோடாக ஊற்ற அவர் பரபரவென்று உடலைத் தேய்த்துக்கொண்டார். அவர் வழுக்கைத் தலை இன்னும் பளபளக்கும். "போதும் நா குளிச்சுக்கறேன் போ" என்றதும் நனைந்த கால் கைகளை உதறிக்கொண்டு, கனக்கும் அரைக்கால் சட்டைப் பையுடன் வீட்டினுள் பாய்ந்தேன். அவருடைய தகரப் பெட்டியைத் திறந்து காசுகளைப் போட்டுவிட்டு தெருவுக்கு விளையாட ஓட வேண்டும். தாத்தாவின் தகரப்பெட்டியில் சலவை செய்த இரண்டு செட் வேட்டி சட்டைகள் அழகாக அடுக்கப்பட்டிருக்க, மூலைகளில் நான்கைந்து பாச்சா உருண்டைகள் வாசனையுடன் இருக்கும். அவ்வாசனை எனக்குப் பிடித்தமானது.

கடைத்தெருவில் முத்தாலம்மன் சாவடி அருகே ஒரு சலூன் இருந்தது. பச்சைக் கண்ணாடி பதிக்கப்பட்ட கதவுகளுடன் வெளியே விரித்துப்பிடித்த செய்தித்தாள்களைப் படிக்கும் சில நபர்களுடன் பரபரப்பாக இருக்கும். அதைக் கடந்து போகும்போதெல்லாம் ஓரக்கண்ணால் நோட்டம் விட்டுக்கொண்டே செல்வேன். ஒரு முறையாவது அக்கடைக்குள் சென்று நாகரிகமாக நவீன சாதனங்களுடன் முடிவெட்டிக்கொள்ள வேண்டும் என்ற பேராசை எனக்கு இருந்தது. வெளியே ஒட்டப்பட்டிருக்கும் கட்டணப் பட்டியலைப் பார்த்ததும் இந்த ஜென்மத்தில் கடைக்குச் செல்வது நடக்காது என்று நினைத்துக் கொண்டேன். உள்ளே சுற்றும் மின்விசிறியும் ட்யூப் லைட்டுகளும் என்னை ஈர்த்துக் கொண்டே இருந்தன - சதா பாடிக்கொண்டிருக்கும் ரேடியோவும்தான்.

என்னுடைய ரஜினி ஸ்டைல் ஒரு வாரத்திற்கு மேல் நீடிக்கவில்லை. வெளியூர் சென்றிருந்த அப்பா வாரயிறுதியில் வந்ததும் என்னைப் பார்த்து "என்னடா பரட்டை மாதிரி இருக்கே?" என்று கடுமையுடன் கேட்க "ஆஹா தலைவர் மாதிரி இருக்கேன்னு சொல்றாரே" என்று அற்ப சந்தோஷப் பட்டேன். அவர் முடியைக் கொத்தாகப் பிடித்துப் பார்த்துவிட்டு "என்ன ஜடை போட்டுக்கப் போறியா?" என்று கேட்டுவிட்டு என்னுடைய பதிலுக்குக் காத்திராமல் "நீயெல்லாம் படிக்கப் போறதில்லை. மாடு மேய்க்கத்தான் போறே.................." என்று ஆரம்பிக்கும் ஸ்டேண்டர்ட் டெம்ப்ளேட்டை அடுத்த ஐந்து நிமிடத்திற்குச் சொல்லி முடித்ததும் நாவிதர் வாசலில் வந்து நிற்கவும் சரியாக இருந்தது.

கொல்லைப்புறத்தில் காலை மடக்கிக்கொண்டு உட்கார்ந்ததும் நாவிதர் என் தலையை நனைத்து -கிளுகிளுவென்று குளிர்ந்தது - பிடித்து அமுக்கிக் குனிய வைத்தபோது கூட ஒன்றும் தெரியவில்லை. ஓரிரண்டு நிமிடங்களுக்கு மேல் குனிந்து உட்கார முடியாமல் பின்னங் கழுத்தில் வலித்தது. தலையை நிமிர்த்த முயற்சி செய்த போதெல்லாம் நாவிதரின் பிடி இறுகியது. தலைக்கு மேலே தொடர்ச்சியாக கிர்கக் கிர்கக் என்று கத்திரி இயங்கும் ஓசை கேட்டுக் கொண்டே இருந்தது. சில நிமிடங்களுக்குப் பிறகு அவர் பிடியை விட்டதும் நிமிர்ந்து திடீரென்று லேசானதைப் போல உணர்ந்தேன். முடியில் குளித்ததைப் போல தோள்கள், கைகால்களெல்லாம் ரோமம். அவர் தலையில் தெளித்த தண்ணீரும் காது கழுத்து வழியாக வழிந்து பெரும் அவஸ்தையாக இருந்தது. அவர் முடித்துவிட்டு எழுந்ததும் நானும் எழுந்து நின்றேன். முடியை இழந்த சாம்ஸனைப் போல உணர்ந்தேன். தலையில் கை வைத்துப் பார்த்தால் மொட்டையடிக்காத குறையாக உப்புத்தாள் காகிதத்தின் சொரசொர பரப்பைப் போல பெயருக்கு சிறிது முடி இருந்தது. நாளைக்கு பள்ளியில் நண்பர்களால் படப்போகும் அவமானத்தை நினைத்துக் கண்ணீர் எட்டிப் பார்த்தது. அப்பா "இப்பத்தான் உன்னைப் படிக்கிற பையன்னு சொல்வாங்க" என்று சொல்லிவிட்டுச் செல்ல, தாத்தா நீர் இறைத்து ஊற்றினார். முடிக்கும் படிப்புக்கும் என்ன சம்பந்தம் என்று நினைத்துக் கொண்டேன். அப்பாவிடம் கேட்கவில்லை. கேட்டிருந்தால் அடுத்து நிச்சயம் மொட்டைதான்.

அதற்குப் பின்னால் தெருவில் யாராவது தகரப்பெட்டியோடு நடந்து போவதைப் பார்த்தாலே கிடைத்த சந்தில் ஒளிய ஆரம்பித்தேன்.

நான் என்ன கேட்டாலும் மறுப்பேதும் சொல்லாத ஒரே நபர் தாத்தாதான். அவரிடம் சலூனுக்குப் போகும் ஆசையைத் தெரிவித்தபோது லேசாக யோசித்துவிட்டு சரியெனத் தலையாட்டினார். அவர் கையைப் பிடித்துக் கொண்டு சென்று சலூனுக்குள் நுழைந்தபோது சிங்கத்தின் குகைக்குள் நுழைந்த உணர்வு எழுந்தது. எல்லாரும் என்னையே பார்த்துக் கொண்டிருந்தார்கள். தாத்தாவைப் பார்த்ததும் சிலர் எழுந்து நின்றார்கள். மடித்துக் கட்டின வேட்டி தழையவிடப் பட்டது. வாயில் புகைந்த பீடிகள் காணாமல் போயின. 'வாங்க சாமி' என்று கையில் கத்திரிக்கோலுடனும் சீப்புடனும் சலூன் காரர் வரவேற்க, குஷன் நாற்காலியில் ஒரு நபரின் தலை மட்டும் தெரிய வண்ணான் மூட்டை மாதிரி கழுத்துவரை மூடியிருந்தது.

அப்போதுதான் சுவரில் இருந்த போஸ்டர்களைப் பார்த்தேன். ஜெயமாலினி - பெயரைப் போலவே அபார வளைவுகளுடன் இடுப்பில் குடத்துடன் சிரிக்க, சில ஆங்கில மாதுகளின் போஸ்டர்கள். உடனே திரும்பி வீட்டுக்கு ஓடிவிட உத்தேசித்தேன். கண்ணாடியில் கவர்ச்சிக் கன்னிகள் பிரதிபலித்து எட்டுத் திக்கும் தெரிய, தலையைக் குனிந்து அமர்ந்துகொண்டேன். தாத்தா "மேலப் பாளையத்துல பழனி...." என்று தொடங்கி எதைப்பற்றியோ சத்தமாகப் பேசத்தொடங்கினார். வழக்கம் போலவே கண்டார....வல்லார...என்று சகட்டுமேனிக்கு திட்டி முடிக்கவும், நாற்காலியிலிருந்த ஆள் எழுந்துகொண்டு கண்ணாடியில் முகவாய்க்கட்டையின் பச்சையைத் தடவிப் பார்த்துக் கொள்ளவும் சரியாக இருந்தது. நான் அழைக்கப் பட்டேன். பலியாடு போல உணர்ந்தேன்.
Image hosted by TinyPic.com

அந்தச் சலூன் காரர் பெயர் மணி என்று தாத்தாவின் பேச்சிலிருந்து தெரிந்தது. மணி குஷன் நாற்காலியின் கைகளுக்குக் குறுக்காக ஒரு பலகையை வைத்தார். குஷனின் 'மெத்'தை அனுபவிக்க முடியாதது எனக்கு அதிருப்தியாக இருந்தது. பாதியாகக் கிழித்த வேட்டியில் என்னைக் கழுத்துவரை மூட, நான் கண்ணாடியில் தெரிந்த எனது முன், பின் பிம்பங்களை இமைக்காது பார்த்தேன். என் 'பொடனி'யை முதன்முதலாகப் பார்க்கிறேன். வீட்டிலிருக்கும் அஞ்சலட்டையைவிட சற்றுப் பெரிதான கண்ணாடியில் முகமே முக்கால் வாசிதான் தெரியும்.

மணி பாட்டிலை எடுத்து அதன் மூடியை விர்ரென்று உயர்த்தி திரும்ப அமுக்க எதிர்பாராது நீர் சர்ரென்று பீய்த்து அடித்ததைப் பார்த்து திடுக்கிட்டாலும் என் முகத்தில் சிரிப்பு பரவுவதைத் தவிர்க்க முடியவில்லை. அவர் என் தலையை நன்றாக நனைத்தார். "சம்மர் கட்டிங்கா?" என்று அவர் தாத்தாவைப் பார்த்துக் கேட்க நான் "வேணாம். கிராப்புதான்" என்று அலறினேன். அவர் அதைக் காதில் வாங்கியமாதிரியே தெரியவில்லை. ஆனால் மிக நேர்த்தியாக முடி வெட்டினார். பிறகு கத்தியைக் கொண்டு வலது கிருதாவில் ஆரம்பித்து பின் காது வழியாக இடது கிருதாவுக்கு வந்து முடித்தார். பின்னந்தலை அழகாகத் தோன்றியது. முன்னந்தலையும் அவ்வளவு மோசமில்லை. கொல்லைப்புறத்தில் சவரம் செய்துகொள்வதை விட இது எவ்வளவோ சிறந்ததாக எனக்குப் பட்டது. பின்பு மணி பாண்ட்ஸ் பவுடரை எடுத்து சகட்டுமேனிக்கு கழுத்து காது முகம் என்று பூச எனக்குக் கூச்சமாக இருந்தது. பவுடரெல்லாம் பெண்கள் சமாசாரம் என்ற எண்ணம் எனக்கு. தெருவில் பெருமையுடன் நடந்து வீட்டுக்குத் திரும்பினேன். ஆனால் குளிக்கவேண்டும் என்ற எண்ணமே பிடிக்கவில்லை. மணி நன்றாக தலை சீவி லேசாக கர்லிங் கூட வைத்து விட்டிருந்தார். அதைக் கலைக்க மனமேயில்லை. அப்படியே பள்ளிக்கு ஓடிவிடலாமா என்று யோசித்தேன்.
"கிணற்றுக்குப் போய் குளிச்சிர்றேன் தாத்தா" என்று சொல்லிவிட்டு கொடியிலிருந்த துண்டை எடுத்துக்கொண்டு செட்டியார் கிணற்றுக்குப் பறந்தோடிப் போனேன். மணி சீவியது போன்ற கர்லிங்கை என்னால் சீவ முடியவேயில்லை. தவிர குளித்ததும் பார்த்தால் தலையில் இன்னும் முடி குறைந்ததுபோன்று பிரமை.
-தொடரும்-